Mijn hoogste lof is niet dat iets me raakte, maar dat het het gevoel verdiende. Als ik terugkijk op mijn reviews is dat de test die ik steeds draai: was de emotie eerlijk opgebouwd, of goedkoop gegrepen. Wat het verdient is bijna altijd terughoudendheid, een werk dat zich terugtrekt zodat het moment op eigen gewicht landt. Dit is waarschijnlijk de grootste hefboom op mijn scores.
Project Hail Mary is het duidelijkste geval. Het verdient zijn hoop omdat die hoop de uitputtende soort is die je iets kost, niet de superheld-landing-soort. Het gevoel was opgebouwd, niet verklaard, dus ik kocht het. Dezelfde zet duikt op in Narcopop, waar het stilste nummer het zwaarste wordt, en in The Drama, die een score weigert die je vertelt hoe je moet voelen.
De keerzijde is emotie die gehaast of afgezwakt wordt, en daar houd ik punten in. Ik trok er punten voor af bij Project Hail Mary, een beat die me had moeten verpletteren maar landde in een kamer die al uitgeademd had. Als een gevoel niet eerlijk is opgebouwd, laat ik het niet volledig incasseren, ook als ik het werk goed vind.
Dit verbindt met Vakmanschap vs. betekenis (verdiende emotie is hoe betekenis me bereikt), Performance en authenticiteit (een gevoel leest als verdiend wanneer het authentiek is) en Het innerlijke naar buiten brengen (een innerlijke toestand tonen is één manier om het te verdienen in plaats van het aan te kondigen).