Elke review hier eindigt in een getal op 100, en dat getal is geen onderbuikgevoel op een draaiknop. Het is de uitkomst van al het andere in deze Core Concepts.
Ruwweg werkt de schaal zo. Een 90 en hoger betekent dat het werk voorbij mijn plafond kwam: vakmanschap, betekenis en het lef om die betekenis er helemaal in te vertrouwen. Narcopop (90) begraaft een echt argument in toegankelijke nummers en zwakt het nooit af, en BioShock (95) drijft op een stad waarvan de ideeën het schieten overleven. De band van 85 tot 89 is uitstekend, ik hield ervan, maar iets hield het onder de streep, zoals Project Hail Mary (87), vlekkeloos plezier dat een fractie te veel van zijn eigen charme houdt. De band van 70 tot 84 is goed en je avond waard maar neemt genoegen met minder dan het had kunnen zijn, zoals The Drama (76), een vakkundig gemaakte rit die ervoor koos er een te blijven. Onder de 70 houden de gebreken op interessant te zijn. Daar leeft nog niets.
Wat het getal beweegt zijn vooral twee vragen. Betekende het werk iets (Vakmanschap vs. betekenis), en verdiende het de gevoelens die het van mij wilde (Verdiende emotie)? Uitvoering telt, regie die naar buiten brengt wat personages niet kunnen zeggen (Het innerlijke naar buiten brengen), vertolkingen die zichzelf geloven (Performance en authenticiteit), maar glans is het entreegeld, niet de prijs. Eén vooroordeel dat ik durf toe te geven: ik vergeef gebreken die voortkomen uit te ver reiken en straf de gebreken die voortkomen uit op safe spelen. Een rommelige 88 die hard uithaalde wint van een schone 82 die dat niet deed.