Phil Lord en Christopher Miller nemen een opzet die makkelijk in formulaire sciencefiction slop kon veranderen, eenzame astronaut, stervende planeet, race tegen de klok, en stijgen er bovenuit met etherische cinematografie, een eigen soundtrack, en een metgezel die Grace onderweg tegenkomt en die op de een of andere manier het meest emotioneel eerlijke personage van het jaar wordt. Dit is een ruimteavontuur dat zijn emoties verdient en weigert zich te gedragen als het genrestuk dat het technisch gezien is.
Het lijkt op niets anders
Het eerste wat deze film van zijn genre scheidt is hoe hij eruitziet. De camera behandelt alles, een laboratorium, een klaslokaal, een raket op het platform, met een bijna religieuze eerbied. De kleurcorrectie verschuift tussen tijdlijnen en duwt de flashbacks in een warme, wazige droomstaat die het scherm laat voelen als een half herinnerd schilderij. Het is etherisch op een manier die ruimtefilms bijna nooit proberen.
Dit is geen stijl om de stijl. De visuele regie laat je voelen hoe kostbaar het gewone leven is nog voordat de plot de inzet moet uitleggen. De aarde ziet er fenomenaal uit. De ruimte ziet er fenomenaal uit. De buitenaardse wereld die ze uiteindelijk bereiken is met hetzelfde schildersoog neergezet, echt vijandig en echt mooi tegelijk. Dit is wat Project Hail Mary definitief boven de rest zet.
De metgezel die je niet ziet aankomen
De film gebruikt een slimme niet-lineaire structuur, twee verhaallijnen die elkaar context voeden zodat elke onthulling de betekenis verschuift van wat je net zag. De dialoog is warm en grappig, al is die af en toe net iets te brutaal voor een film die zich afspeelt tegen de mogelijke uitsterving van al het leven op aarde.
Dan, ergens in het tweede bedrijf, ontmoet Grace iemand. Ik houd dit bewust vaag, want de manier waarop deze ontmoeting zich ontvouwt, hoe die gefilmd is, hoe het sounddesign volledig horrorfilmgebied in schuift, hoe twee fundamenteel onverenigbare wezens uitvogelen hoe ze moeten communiceren, is een van de meest belonende sequenties in de hele film. Je verdient het om dit koud te ervaren. Wat ik wel zeg: een stemvertolking geeft echte emotionele diepte aan een personage dat met bijna niets conventioneels kan spelen, en het is het hoogtepunt van de cast. De VFX is even ingetogen, tastbaar, geloofwaardig, nooit overontworpen voor de schattigheid. Vreemd en licht verontrustend en prachtig.
Ryan Gosling laat elke beat oprecht voelen terwijl hij tegen green screen speelt, charismatisch en toegewijd, al speelt hij nog steeds de Gosling persona. Je vergeet nooit helemaal naar wie je kijkt. Sandra Hüller doet iets stil briljants, ze neemt een personage dat in het boek ijskoud was en voegt zichtbare menselijke barsten toe. Haar boog met Grace bereikt zijn piek tijdens een cover van “Sign of the Times” van Harry Styles, een thematische stoot in de maag die perfect bij het verhaal past.
Waar het net tekortschiet
De soundtrack is eigen en geeft de film een sonische identiteit die hem losmaakt van het gebruikelijke orkestrale behang. Dit is muziek waarvan je jezelf buiten de bioscoop ziet luisteren.
Dus waarom geen 9? De centrale vriendschap, hoe prachtig ook, neemt het over. De dolligheid en de warmte zijn beminnelijk maar werken als zijwieltjes op een verhaal dat genoeg geloofwaardigheid heeft verdiend om dieper te gaan. De personages worden lief gehouden waar ze verwoestend hadden kunnen zijn. Het einde blijft iets te lang hangen na het emotionele hoogtepunt, en de belangrijkste thematische ideeën van de film raken ondergesneeuwd door hoezeer hij wil dat je van zijn centrale bromance houdt. Dit is net zo goed kritiek op het bronmateriaal van Andy Weir als op de verfilming, het boek had ruimte om te ademen waar een film van twee uur die simpelweg niet heeft.
Deze film kwam op het juiste moment. In een periode waarin de wereld verkeerd lijkt te lopen en hoopvol blijven echte moeite kost, verdient Project Hail Mary zijn optimisme. Hij vraagt of gewone, gebrekkige, bange mensen nog steeds kunnen kiezen om buitengewone dingen te doen, en antwoordt met genoeg visuele schoonheid en puur vakmanschap om je het te laten geloven. Aanrader voor fans van ruimteavonturen, en voor iedereen die om visuele cinema geeft, want deze stijgt boven zijn genre uit.
Project Hail Mary: 87/100
Thema’s: Vakmanschap versus Betekenis · Het Innerlijke Uiterlijk Maken · Vertolking en Oprechtheid · Verdiende Emotie
Lees de spoilerrecensie →
