Een verloofd stel en hun beste vrienden gaan zitten voor een diner voor de bruiloft en beginnen de ergste dingen op te biechten die ze ooit gedaan hebben. Wat begint als ongemakkelijke dronken bekentenissen escaleert naar een onthulling die zo extreem is dat het de relatie, de bruiloft en ieders zorgvuldig bewaakte morele hoge poot opblaast. Borgli probeert het niet te repareren. Hij kijkt gewoon toe hoe de schade zich verspreidt.
De trage opbouw die zich uitbetaalt
De premisse klinkt alsof het een toneelstuk zou kunnen zijn, en in zwakkere handen zou het ook zo aanvoelen. Vier mensen rond een tafel, te veel drinkend, een biechtspel spelend dat mild begint en catastrofaal eindigt. De eerste paar geheimen zijn ongemakkelijk maar behapbaar, het soort waar je van ineenkrimpt en dan nerveus om weglacht. Het scenario laat je expres in dat ritme wegzakken.
Dan landt er een bekentenis die zo ver buiten de schaal valt dat het iedereen aan tafel opnieuw kadert. Niet alleen degene die het zei, maar ook alle anderen, want hun reacties worden ineens de echte test. De film is hier scherp over. Hij begrijpt dat hoe je reageert op iemands ergste moment meer over jou zegt dan wat je zelf ook opbiechtte. Eén personage reageert met zo’n extreme, zelfingenomen woede dat je jezelf meteen betrapt op het kiezen van de kant van degene die de grootste bom liet vallen. Borgli weet precies waar jouw sympathie naartoe gaat, en hij speelt de hele tijd je instincten tegen je uit.
Het scenario houdt die spanning vast voor de rest van de speelduur zonder je ooit een ontsnappingsklep te geven. Er is geen wijze vriend die dingen in perspectief plaatst. Geen hartverwarmend gesprek dat de lucht klaart. Alleen een trage, rommelige ontrafeling van een stel dat van buitenaf perfect leek, en het groeiende besef dat die perfectie altijd al een act was. Het schrijfwerk vertrouwt het ongemak genoeg om er middenin te blijven zitten, en die terughoudendheid is wat je twee uur lang geboeid houdt bij mensen die vooral gewoon praten.
Zendaya is het echte werk
Dit is de vertolking die Zendaya voor mij in een andere categorie plaatst. Ze krijgt een rol die een tegenstelling is: wees de meest sympathieke persoon in de kamer en tegelijk de meest verontrustende, en doe dat zonder een grote uitleggende monoloog. Ze krijgt niet de tranerige scène waarin ze je door haar gevoelens loodst. Ze smeekt niet om begrip. Ze speelt geen spijt op een manier die het publiek getraind is om als verlossing te aanvaarden.
Wat ze wel doet is in de dubbelzinnigheid gaan zitten en het verleden van het personage als een feit laten bestaan. Ze probeert het niet makkelijk te verteren te maken. Ze doet niet alsof het simpel is. Die terughoudendheid is wat de hele film laat werken, want op het moment dat ze naar een vangnet grijpt, stort de hele morele spanning in. Een mindere vertolking zou gezwicht zijn. Zendaya houdt de lijn vast.
Robert Pattinson is een lastiger geval. Hij gooit zich volledig in de psychologische neerwaartse spiraal van de bruidegom, en de fysieke kant van de instorting is toegewijd. Het personage zelf is het probleem. Het scenario laat je nooit zien wie deze gast is vóór de crisis. Je krijgt geen stabiele, warme versie van Charlie om het wrak mee te vergelijken. Dus als hij uit elkaar valt, voel je de angst, maar voel je het verlies niet. Je kijkt naar een man die barst zonder ooit te weten hoe hij er heel uitzag. Het is een beetje teleurstellend dat hij je niet veel diepte geeft voorbij de instorting, zeker als je weet hoeveel bereik Pattinson heeft.
De bijrolcast doet zijn werk, al is één personage in het bijzonder zo meedogenloos gemeen geschreven dat ze af en toe voorbij het geloofwaardige duwt. Het breekt de film niet. Dit is geen Oppenheimer, en de film komt er grotendeels mee weg dat personages een tikje te heet lopen, omdat hij toch al niet voor dat niveau van realisme gaat.
De camera verkoopt wat het scenario niet kan
Waar het scenario op veilig speelt, neemt de visuele regie het over. Borgli gebruikt de camera om je te laten zien wat de personages niet hardop kunnen zeggen. De film visualiseert opdringerige gedachten. Hij zet de mentale instorting van de bruidegom op het scherm op een manier die best creatief is, door de scherpte te vervormen, weg te snijden naar beelden die alleen in zijn hoofd bestaan, vertrouwde kamers verkeerd te laten aanvoelen. Je hoort niet alleen dat iemand in een spiraal zit. Je ziet het in hoe het beeld zich gedraagt.
Dit is wat The Drama ervan weerhoudt om als een gefilmd toneelstuk aan te voelen, en dat is de dood die de meeste dialooggedreven drama’s sterven. De visuele vertelling voegt een hele laag psychologisch gewicht toe die het gesprek alleen niet kon dragen. Het is niet opzichtig. Het probeert dat ook niet te zijn. Het is de reden dat de tweede helft je vastgekluisterd houdt terwijl de plot grotendeels mensen zijn die in kamers ruziën.
De muziek blijft bewust op de achtergrond, en dat is de juiste keuze. Een opdringerige score zou een film goedkoop gemaakt hebben die zijn spanning verdient door de vertolkingen en het camerawerk. De sound mixing is netjes maar niets om over naar huis te schrijven. Niks hier vecht om aandacht, en dat is een goede zaak. De film weet dat zijn spanning uit mensen en stilte komt, niet uit een soundtrack die je vertelt hoe je je moet voelen.
Een goede tijd, geen diepe
De pacing is strak. The Drama gaat nooit slepen. Geen enkele keer. Voor een film die bijna volledig gebouwd is op mensen die praten en reageren, is dat een echte prestatie. Je bent altijd benieuwd naar wat er hierna gebeurt, altijd aan het wikken en wegen wiens kant je kiest, altijd opnieuw aan het inschatten of de persoon voor wie je vijf minuten geleden supporterde het nog steeds verdient. Het drama doet het werk dat actie zou doen in een ander soort film, en het lukt zonder ooit zijn stem te verheffen.
Waar het tekortschiet is in het hebben van iets groots om te zeggen. De film is scherp over hypocrisie, over hoe makkelijk mensen zichzelf dingen vergeven waarvoor ze een ander zouden kruisigen. Hij maakt je ongemakkelijk op manieren die na de aftiteling blijven hangen. Hij probeert geen statement te maken over relaties of eerlijkheid of vergeving. Hij is meer geïnteresseerd in de puinhoop dan in de betekenis, meer gefascineerd door hoe dingen uit elkaar vallen dan door wat je eruit zou moeten meenemen.
Ik vind dat prima. Niet elke film hoeft een diepe ervaring te zijn. Toch, een film die zo slim is over hoe mensen zich gedragen was in een positie om verder te gaan, en het feit dat hij dat niet deed is het gat tussen 76 en iets hogers. Het vakmanschap is er. De vertolkingen zijn er. De visuele ambitie is er. Hij koos er alleen voor om een vakkundig gemaakte rit te zijn in plaats van iets dat wekenlang bij je blijft.
The Drama is een goed gemaakte, visueel creatieve en consistent boeiende film die precies weet hoe hij je aan het kijken houdt. Zendaya geeft een vertolking die haar naar een heel nieuw niveau tilt. De regie van Borgli maakt van wat een muffe dialoogfilm had kunnen zijn iets dat je in je lijf voelt. De centrale premisse heeft echte beet, en de escalatie van ongemakkelijke bekentenissen naar een volledige relatie-ineenstorting wordt aangepakt met het soort zorg dat bewijst dat iemand achter de camera precies begreep wat een kamer gevaarlijk laat aanvoelen.
The Drama: 76/100
Themes explored: Vakmanschap versus betekenis · Het interne extern maken · Vertoning en authenticiteit · Verdiende emotie
Lees de spoilerreview →
