De regie waar ik van hou laat me niet alleen een verhaal zien, ze laat me een innerlijke toestand voelen van buitenaf. Als de camera de psychologie van het personage wordt, stopt een film ermee te lezen als een verfilmd script en begint hij te lezen als een ervaring, en ik voel mijn score omhoog kruipen als het gebeurt. Het is een van de zekerste manieren waarop een werk me raakt.
Het heeft me vanuit tegenovergestelde richtingen gepakt. In Project Hail Mary was het ontzag: de camera behandelt een labtafel, een klaslokaal, een raket op een platform met de warmte die je normaal voor een kathedraal bewaart, zodat de alledaagse wereld kostbaar leest voordat de plot de inzet uitlegt. In The Drama was het angst: Borgli vervormt de focus en snijdt naar beelden die alleen in het hoofd van de bruidegom bestaan, zodat je niet alleen hoort dat iemand afglijdt, je ziet het beeld het doen.
Twee tegenovergestelde genres, dezelfde conclusie. Als de camera emotioneel gewicht draagt dat dialoog niet kon vasthouden, dan stop ik met aantekeningen maken en begin ik het te voelen. Het is ook mijn beste argument tegen vakmanschap om zichzelf: goed gebruikt zijn de beelden geen versiering, ze zijn de betekenis zichtbaar gemaakt, wat een van de manieren is waarop een film een gevoel verdient in plaats van het aan te kondigen (Verdiende emotie).